Geschiedenis van het leven op aarde.
avatar

Van dit soort dingen word ik dus duizelig. Door er alleen maar aan te denken!

De Aarde ontstond zo’n 4,5 miljard jaar geleden. Dat is vier en een half keer duizend keer miljoen.
4 miljard jaar geleden ontstond er leven, maar niet in een vorm die wij als zodanig zouden herkennen.
3.6 miljard jaar geleden ontstonden er eenvoudige eencelligen. Vergelijkbaar met de bacteriƫn uit onze tijd, zeg maar. Als je met een tijdmachine terug zou kunnen gaan naar die tijd, maar zonder meetapparatuur of microscoop, dan zou je nog weinig merken van leven. Eencelligen kun je met het blote oog niet waarnemen. En verder was er niets. Geen bomen, geen struiken, nog geen sprietje gras. Alleen maar die onzichtbare eencelligen.
Verder zou je het niet erg naar je zin hebben in die tijd, omdat de dampkring nog zo goed als geen zuurstof bevatte. En doordat er geen ozon laag was kreeg je heel veel UV straling op je kop als je in de zon zou komen. Kortom, na enkele seconden zou je het wel heel benauwd krijgen.
3.4 miljard jaar geleden begonnen eencelligen aan fotosynthese te doen, en creƫerden daarmee zuurstof. Niet dat er daarmee al genoeg zuurstof was om het voor ons ook een beetje houdbaar te maken.
Pas een miljard jaar later, 2,4 miljard jaar geleden ontstonden er grote hoeveelheden zuurstof in de lucht. Daarmee werd het leven op aarde bijna uitgeroeid, want de meeste levensvormen konden helemaal niet tegen zuurstof. Maar gelukkig ontstonden er nieuwe soorten die er wel tegen konden, die zuurstof zelfs nodig hadden om te overleven.
Met al die zuurstof werd de Aarde meteen een stuk gezelliger, al zou je het er nog steeds niet heel lang uit houden. Geen planten, geen dieren, dus ook helemaal niets te eten. Alleen maar onzichtbare eencelligen.
2 miljard jaar geleden was de aarde half zo oud als nu. Je zou dus verwachten dat er al wat meer leven in de brouwerij zou zijn. Een paar dinosaurussen of zo. Maar nee hoor. Eencelligen werden wel een stuk complexer, maar van planten of dieren was nog geen spoor. Geen grassprietje te zien, zelfs geen mos. Saai hoor.
1 miljard jaar geleden ontstonden voorzichtig de eerste meercellige organismen. Organismen die wij zouden kunnen zien dus. Als we tenminste onder water zouden willen kijken, want aan land was er nog niets.
De eerste dieren ontstonden zo’n 600 miljoen jaar geleden. In de zee.
500 miljoen jaar geleden ontstonden de eerste landplanten.
En 400 miljoen jaar geleden besloten dieren ook maar eens het land op te klimmen.
230 miljoen jaar geleden liepen er dan eindelijk dinosaurussen rond. Dat zouden ze zo’n 100 miljoen jaar volhouden.
Ter vergelijking: mensachtigen bestaan zon’n 2,5 miljoen jaar, de moderne homo sapiens bestaat nu 200.000 jaar, en onze geschreven geschiedenis beslaat zo’n 5000 jaar.
De dinosaurussen hebben het met hun 100 miljoen jaar dus behoorlijk lang uitgehouden.

De geschiedenis van het leven op aarde bestaat dus grotendeels uit de geschiedenis van eencelligen.
Stel voor dat er nog meer planeten bestaan met leven. En statistici zeggen dat dat bijna wel moet, al hebben we ze nog niet gevonden. Als de geschiedenis van het leven op die planeten lijkt op de geschiedenis van het leven op aarde, dan bestaat die geschiedenis dus voor 75% uit de heerschappij van de eencelligen.
Dus als we nu zo’n planeet zouden vinden dan zou er dus een kans zijn van 75% dat er alleen eencelligen zouden zijn. Ongezellig hoor.
Maar goed, als er planeten met leven zijn, dan hoeft die geschiedenis daar niet te lijken op die van de aarde. Het kan, maar het hoeft niet. Dus daar kunnen we verder weinig zinnigs over zeggen.

Ik word er dus een beetje duizelig van als ik aan al die dingen denk.

Comments are closed.